4

زندگی نامه میرزا ابوالقاسم قمی

 

میرزا ابوالقاسم، سال ۱۱۵۱ هجری قمری در خانه ای محقر، پرصفا و صمیمیت دیده به جهان گشود.
پدر بزرگوار میرزا، آخوند ملا محمد حسن، از اهالی شفت گیلان بود كه در آغاز جوانی برای فراگرفتن علوم اسلامی ، گیلان را به قصد اصفهان ترك گفته و به آن دیار مهاجرت كرده و پس از تحصیل از محضر دو تن از مدرسان آن شهر به نام "میرزا هدایت الله" و برادرش "میرزا حبیب الله" همراه استاد به چاپلق رهسپار شده بود.
مادر وی نیز دختر میرزا هدایت الله (از بانوان بزرگوار و پرهیزگار) بوده است.
او مقدمات تحصیل خود را در محضر پدر بزرگوار گذراند و بعدها برای ادامه تحصیل به خوانسار مسافرت كرد و از محضر آقا سید حسین خوانساری (متوفای ۱۱۹۱ ق)، فقه و اصول را آموخت و در این زمینه به مقام والایی از علم و كمال نایل گردید.
برای تكمیل تحصیلات، در سال ۱۱۷۴ هجری به سوی كشور عراق رهسپار شد و در جوار آستان مقدس امام حسین (علیه السلام) اقامت گزید.
در این دوران مدتی از محضر آیت الله وحید بهبهانی كه در آن روزها استاد كرسی فقاهت بود به شاگردی پرداخت و از آن جناب به گرفتن اجازه اجتهاد و نقل روایت نایل آمد.
میرزای قمی پس از اقامت طولانی در حوزه علمیه كربلا و فراگیری های شایسته، به منظور انجام رسالت مهم دینی به زادگاه خویش (چاپلق ) بازگشت و در روستایی به نام (دره باغ) كه جای زندگی او و پدرش بود، ساكن شد و مدتی نیز به روستای (قلعه بابو) رفت و در آنجا به تبلیغ و تدریس مشغول شد.
میرزا بعد از مدتی به قم مهاجرت كرد و آن سرزمین مقدس را برای سكونت برگزید و از بركت حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها) در مدت زمانی اندك، رشد و ترقی شایانی كرد و ریاست و مرجعیت شیعه به وی رسید.
او پس از آن به كار تألیف و تصنیف، تدریس و صدور فتوا و تبلیغ و ترویج دین پرداخت و مسجد جامع شهر را برای اقامه نماز جمعه و جماعت برگزید و بدین گونه رفته رفته آن شهر علم و دین كه پس از فتنه افغانها از عالِم، تهی گشته بود رونق پیشین خود را باز یافت و در شمار مراكز مهم علمی شیعه درآمد.
در نتیجه حوزه علمیه قم، حوزه اصفهان را - كه در آن زمان حوزه فعال و پرتحرك و دارای مدرسان بزرگ شیعه بود - تحت شعاع خود قرار داد و توجه مسلمانان را به سوی خویش جلب كرد.
فتحعلی شاه قاجار در این ایام بود كه در نخستین سفرش به قم به فضایل اخلاقی و كمالات نفسانی و مراتب فضل میرزا پی برد و برای زیارت او به مسجد جامع شهر آمد و در شمار مأمومین وی قرار گرفت و نماز ظهر و عصر را به آن بزرگوار، اقتدا كرد.
* برخی از آثار علمی میرزای قمی:
قوانین الاصول، حاشیه بر قوانین، حاشیه بر زبده الاصول شیخ بهایی، حاشیه بر تهذیب الاصول علامه حلی، حاشیه بر شرح مختصر این حاجب عضدی، جامع الشتات یا اجوبه المسائل، دیوان شعر، مجموعه ای از نصایح و مواعظ، رساله ای در رد صوفیه و غلات.

* ویژگیهایی كه عامل پیروزی و سربلندی این مرد بزرگ بوده است، عبارت است :
الف) صبر و استقامت
ب) جدیت در تحصیل: او در فراگیری اسلامی چنان كوشا بود كه شبها كمتر به خواب می رفت و بیشتر وقت را مشغول مطالعه بود.
ج) تلاش پیگیر
د) ذوق شعری : او علاوه بر مقام فقاهت، دارای طبع شعر بود و دیوان شعر آن بزرگوار در حدود پنج هزار بیت كه به زبان فارسی و عربی سروده شده است .
ه ‍) خوشنویسی : میرزای قمی علاوه بر مزایای علمی و اخلاقی از زیبایی خط برخوردار بوده است.

سرانجام آفتاب زندگی این شخصیت بزرگ علمی و دینی در سال ۱۲۳۱قمری، غروب كرد. او در هشتاد سالگی دعوت حق را لبیك گفت و روح پاكش به سوی معشوق شتافت و در جوار رحمت حق تعالی قرار گرفت.
پیكر این مرد بزرگ با نهایت تجلیل و احترام تشییع گردید و در قبرستان شیخان قم، مقابل مقبره زكریا بن آدم به خاك سپرده شد.

نوشتن نظر

چون در این سایت شناسایی پیام دهنده حتی با ایمیل و آی پی فرعی آسان است لذا عواقب قانونی ارسال پیام های حاوی توهین متوجه ارسال کننده می باشد!

Copyright © 1387/11/11 - 1397 zohoor.ir تمام حقوق مادی و معنوی برای پایگاه نشر معارف قرآن و ولایت محفوظ است.
Template Design:Akin Group
بازگشت به بالا