4

مختصری از زندگینامه آیت الله سید محمدحسن شیرازی معروف به میرزای شیرازی

 

روز پانزدهم جمادى الاول سال ۱۲۳۰ه.ق، تازه دو ساعت از طلوع آفتاب گذشته بود که خورشیدی دیگر، در افق شیراز درخشید و « محمد حسن» نام گرفت.
پدر بزرگوار او ميرزا محمود در زمره عالمان دينى بود و در دستگاه حكومت شيراز به كار نويسندگى اشتغال داشت.
 ميرزا محمد حسن تازه چشم به جهان گشوده بود كه سايه پرمهر پدر را از دست داد و پس از مرگ پدر تحت تربيت دائى بزرگوارش، سيد حسين موسوى مشهور به «مجد الاشراف» كه از عالمان دينى بود، قرار گرفت.

ميرزا محمد حسن در چهار سالگى، پاى به مكتب نهاد و پس از فراغت از درسهاى اوليه در شش سالگى، وارد حوزه علميه شد و به فراگيرى علم و دانش پرداخت.

هنوز كودكى هشت ساله بود كه بر فراز منبر مسجد وكيل شيراز قرار گرفته، همانند واعظان با تجربه با خواندن متن كتاب اخلاقى «ابواب الجنان» مردم را به حقيقت طلبى و خداخواهى و خودسازى دعوت نمود.

هنوز موى بر رخسارش نروييده بود كه كتاب مهم و فقهى «شرح لمعه» را در حوزه علميه شيراز براى شاگردانى كه گاه از استاد بزرگسال تر بودند، تدريس مى كرد.
حاكم شيراز به پاس خدمات پدرش (ميرزا محمود) مسئوليت مهمى در حكومت شيراز به وى پيشنهاد كرد.
از طرفى نيز استاد گرامى اش، شيخ محمد تقى او را براى ادامه تحصيل، تشويق به ترك وطن و هجرت به اصفهان نمود. بالاخره ميرزا محمد حسن، دانش پژوهى را بر امور ديوانى و حكومتى ترجيح داده، در سال ۱۸ سالگی به سوى اصفهان بار سفر بست و در مدرسه صدر، حجره ای گرفت و از محضر استادانی چون «شیخ محمدتقی اصفهانی» صاحب حاشیه بر معالم، سیدحسن مدرس و حاج محمدابراهیم کلباسی بهره برد.
میرزای شیرازی پس از ده سال تعلیم و تعلّم در حوزه اصفهان، آهنگ سفر به عتبات عالیات کرد و در سال ۱۲۵۹ه. ق، وارد کربلا و سپس نجف شد. او می رفت تا در کنار مرقد مطهر امیرمؤمنان (علیه السلام) و سرور و سالار شهیدان، اباعبداللّه الحسین (علیه السلام)، نایافته های خود را بیابد و غرق دریای دانش و معنویت آن نورهای پاک گردد. میرزای بزرگ، در این مسیر، از یاری استادان بزرگ و سرشناس حوزه علمیه نجف و کربلا همچون صاحب جواهر، آیت اللّه سید ابراهیم قزوینی، آیت اللّه شیخ حسن کاشف الغطا و نیز شیخ اعظم، آیت اللّه العظمی شیخ مرتضی انصاری (ره)، بهره های فراوان برد.
از جمله مربیانی که در شکل گیری شخصیت کم نظیر میرزای شیرازی، تأثیرگذار بوده اند؛ شیخ مرتضی انصاری است. میرزا با پشتکار فراوان، در درس های شیخ شرکت می کرد و از نزدیکان علمی شیخ به حساب می آمد، تا آن جا که شیخ مرتضی انصاری، بارها گفته بود:
من درس را برای سه نفر می گویم؛ میرزا محمدحسن، میرزا حبیب الله (رشتی) و آقا حسن تهرانی (نجم آبادی).

استاد به میرزا بسیار توجه داشت و از او خواسته بود تا در کتاب رسائل تجدید نظر کند. میرازی شیرازی نیز چه در زمان حیات و چه پس از وفات شیخ، هرگاه سخن از او به میان می آمد، نهایت احترام و تعظیم را نسبت به آن بزرگْ مرد، ادا می نمود.
چون شاهین بلند پرواز آسمان فقاهت و فقیه یگانه، شیخ مرتضی انصاری(ره) به دیار دیگر پرگشود و آفتاب درخشان زندگی اش در افق سال ۱۲۸۱ ه.ق، افول کرد، مردم، جهت تعیین تکلیف مسأله تقلید، پیوسته به شاگردان شیخ مراجعه می کردند. همین امر سبب شد تا بهترین شاگردان شیخ، گرد هم آیند و چاره جویی کنند که پس از مشاوره، همگی بر مقدم بودن «میرزای شیرازی» اتفاق نظر کردند.


یکی از برجسته ترین اقدام های ارزشمند و انقلابی میرزای شیرازی به ملت و کشور ایران ، تحریم استعمال تنباکو در اوج خودکامگی ها و وطن فروشی های جاهلانه ناصر الدین شاه و درباریانش بود.
میرزای بزرگ، با فتوایی کوتاه اما قاطع و تردیدناپذیر، مشت محکمی بر دهان استعمار و استعمارگران خارجی و دست نشاندگان داخلی آنان کوبید و نوشت:
«بسم اللّه الرحمن الرحیم: [امروز]، استعمال تنباکو و توتون بِأَیِّ نحوٍ کان، در حکم محاربه با امام زمان(عجل اللّه تعالی فرجه الشریف) است.»

از این رو بود که امام امت، خمینی بزرگ، از این اقدام مهم میرزای شیرازی، این گونه تعبیر کردند:
«همان نصف سطر میرزای شیرازی (رضوان اللّه تعالی علیه)، مملکت ما را از توی حلقوم خارجی ها بیرون کشید».

ميرزاى شيرازى، مدت ۸۲ سال با كمال افتخار زندگى كرد و بالاخره در سال ۱۳۱۲ ، ياران را وداع و جانان را لبيك گفته، جان به شاخسار جنان پر كشيد.

نوشتن نظر

چون در این سایت شناسایی پیام دهنده حتی با ایمیل و آی پی فرعی آسان است لذا عواقب قانونی ارسال پیام های حاوی توهین متوجه ارسال کننده می باشد!

Copyright © 1387/11/11 - 1397 zohoor.ir تمام حقوق مادی و معنوی برای پایگاه نشر معارف قرآن و ولایت محفوظ است.
Template Design:Akin Group
بازگشت به بالا