4

مختصری از زندگینامه آیت الله نائینی

 

محمد حسین نائینی در سال ۱۲۴۰ ش./۱۲۷۷ یا ۱۲۷۶ ق. در شهر نایین و در خاندانی فاضل و محیطی روحانی و خانه‌ای پر مهر و عطوفت، ولادت یافت. پدر او شیخ الاسلام میرزا عبدالرحیم، از خاندان بزرگ منوچهری بود که در شهر اصفهان، پدرانش - پشت به پشت - لقب «شیخ الاسلامی» داشتند.
او تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود، نائین اصفهان، در محضر پدرش، حاج میرزا عبد الرحیم آغاز کرد.
پس از فراگیری مقدمات علوم، برای تحصیل سطوح عالیه و خارج، به حوزه نجف رهسپار گردید و در ردیف شاگردان نامدار آیت‌الله حاج میرزا محمد حسن شیرازی بزرگ و مرحوم آیت‌الله سید محمد اصفهانی قرار گرفت و در درس آیت‌الله آخوند ملا محمد کاظم خراسانی به عنوان ادب و احترام حضور به هم رساند.
آیت‌الله نائینی یکی از بزرگترین و نامورترین مراجع عصر خویش و یکی از محققین نامی در اصول و فقه است. او را «مجدد علم اصول و نوآور آن»، نامیده‌اند. ایشان علم اصول را با دقت و جدیت خاص، طوری منظم کرد و پیچیدگی‌های آن را برطرف نمود و آن را تهذیب و تنقیح کرد که همگان وی را در این امر ستوده و استادی او را در این فن تأیید کرده‌اند.
میرزا محمدحسین، تحصیلات ابتدایی حوزوی خود را در زادگاه خویش گذراند و پس از آن بار سفر بست و در هفده سالگی (۱۲۹۳ه.ق)، به شهر اصفهان هجرت کرد و در آن حوزه علمی بزرگ، تحصیل علوم دینی را ادامه داد و دروس عالی فقه، اصول، فلسفه و حکمت را از اساتید فرهیخته آموخت.
بعد از چندین سال کسب علم از محضر عالمان اصفهان در سال ۱۳۰۳ه.ق، آن حوزه را ترک گفت و راهی نجف اشرف شد. او پس از زیارت بارگاه ملکوتی امیرمؤمنان علی (علیه السلام) به شهر سامرا رفت. او سپس در محفل پربار درس میرزا محمد حسن شیرازی (۱۲۳۰ - ۱۳۱۲ ق.) حضور یافت و مدت نه سال از دانش سرشار استاد عالی مقام خویش، بهره برد و علاوه بر آن، محرم خاص میرزا گردید.
میرزای نایینی با سفر به نجف اشرف از درس اخلاق سالک درگاه الهی، آخوند «ملا حسینقلی همدانی»، استفاده کرد.
او پس از رحلت میرزای شیرازی به همراه استاد دیگر خویش "سید اسماعیل صدر"، راهی کربلا شد و در جوار مرقد امام حسین(علیه السلام) از این استاد عزیز، سود جست و اقامتش در آن شهر دو سال به طول انجامید و سپس با اندوخته‌ای ارزشمند و کوله‌باری گرانسنگ در سال ۱۳۱۶ه.ق، راهی نجف شد و در آنجا اقامت گزید.
او در کنار تدریس، در جلسه علمی آخوند خراسانی حاضر می‌شد و در کمترین زمان از یاران و محرمان اسرار او گردید.
در عصر میرزا، انقلابی مردمی به منظور مهار استبداد و تحصیل استقلال و امنیت، به رهبری عالمان دین در ایران انجام شد که به نهضت مشروطه معروف شده است. در این نهضت، آیة الله نایینی را می‌توان از پیشگامانی به شمار آورد که در کنار عالمانی دیگر چون آخوند خراسانی ، نقش مؤثری را در پیروزی آن ایفا کرد.

پس از شروع جنگ جهانی اول (۱۹۱۴ م)، بخش وسیعی از خاک کشور عراق به دست نیروهای انگلیسی اشغال شد. در پی این امر علمای شیعه وارد صحنه شده، علیه آنان حکم جهاد دادند. در این میان، آیة الله نایینی نقش خویش را به طور فعال ایفا کرد و همگام با دیگر علما، علیه قوای خارجی دست به قیام زدند.
سرانجام استاد فقها و مجتهدان عصر، آیت الله العظمی میرزا محمد حسین نایینی، پس از عمری تلاش و خدمت در ۲۶ جمادی الاولی سال ۱۳۵۵ه.ق، ندای حق را لبیک گفت و به جوار رحمت ایزدی پیوست.
پیکر مطهر او در نجف اشرف با شکوه خاصی تشییع گردید و پس از اقامه نماز به وسیله «آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی»، در کنار حرم مطهر حضرت علی (علیه السلام)، به خاک سپرده شد.

نوشتن نظر

چون در این سایت شناسایی پیام دهنده حتی با ایمیل و آی پی فرعی آسان است لذا عواقب قانونی ارسال پیام های حاوی توهین متوجه ارسال کننده می باشد!

Copyright © 1387/11/11 - 1397 zohoor.ir تمام حقوق مادی و معنوی برای پایگاه نشر معارف قرآن و ولایت محفوظ است.
Template Design:Akin Group
بازگشت به بالا