ماه رجب

در بین ماه های سال، سه ماه رجب، شعبان و رمضان، داراى امتياز و برجستگى ويژه اى هستند ، که حتی در عصر جاهليت، مردم ماه رجب را گرامى مى داشتند.

پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله)مى فرمايد:

رجب، «شهرالله الأصمّ» است

 و بدان سبب آن را «اصمّ» ناميدند كه هيچ ماهى به پايه عظمت آن نمى رسد; مردم زمان جاهليت به رجب حرمت مى نهادند و آنگاه كه اسلام درخشيدن گرفت، بر حرمت آن افزود. بدانيد كه رجب، ماه خدا شعبان، ماه من و رمضان، ماه امت من است پس هركس يك روز از رجب را روزه بدارد، مستحقّ رضوان الهى گردد و روزه اش غضب الهى را خاموش كند و خداوند درى از درهاى جهنّم را بر او ببندد. اگر كسى به اندازه تمام زمين طلا انفاق كند، برتر از روزه يك روز آن نخواهد بود.

در ماه رجب هرگاه شب شود، دعاها مستجاب خواهد بود:

يا در دنيابه او عطا خواهد شد و يا براى آخرت او ذخيره مى شود.

حضرت رسول خدا(صلى الله عليه وآله) سپس ثواب دو، سه، چهار، پنج، تا سى روز، روزه ماه رجب را تك تك با توضيح كامل بيان فرمود.(۱)

در همين زمينه امام كاظم(عليه السلام) مى فرمايد:

رجب، نام نهرى در بهشت است كه از شير سفيدتر و از عسل شيرين تر است; بنابراين هركس يك روز از ماه رجب را روزه بدارد، خداوند از آن نهر به او خواهد نوشاند.(۲)

همچنين آن حضرت در روايت ديگرى مى فرمايد:

رجب، ماه عظيمى است كه خداوند، اعمال نيك را در آن چند برابر مى فرمايد و گناهان را در آن محو مى كند. پس هركس يك روز از ماه رجب را روزه بگيرد، به اندازه مسير يك سال از جهنّم دور و هركس سه روز از آن ماه را روزه بدارد، بهشت بر او واجب مى شود(۳)

 

پی نوشت ها:

 (۱)فضائل الأشهر الثلاثة: ۲۴

(۲) اقبال الأعمال:۶۳۵

 (۳)اقبال ۶۳۴