باخت قبل از شلیک (۲)

لطفا به زندگی تان برسید
[شلیک به روان مردم با شایعه]

وَالَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ۖ وَمَكْرُ أُولَٰئِكَ هُوَ يَبُورُ(فاطر_۱۰)

...و کسانی که حیله های زشت به کار می گیرند، برای آنان عذابی سخت خواهد بود، و بی تردید حیله آنان نابود می شود.

در سیاست جهانی، همیشه یک فاصله معنادار میان توان انجام یک کار و عقلانیت انجام آن وجود دارد. کشورها ممکن است ابزار تهدید را داشته باشند، اما به‌ندرت حاضرند هزینه واقعی استفاده از آن را بپردازند
آنچه امروز در اطراف ایران جریان دارد، بیش از آنکه مقدمه یک درکیری واقعی باشد، به یک عملیات روانی فرسایشی شباهت دارد. این فضا نه از روی شجاعت، بلکه از روی تردید ساخته می‌شود.
قدرت‌های بزرگ زمانی دست به ریسک می‌زنند که مطمئن باشند طرف مقابل یا هزینه را نمی‌فهمد یا توان تحمیل آن را ندارد. اما وقتی به این جمع‌بندی برسند که هزینه دقیق، گسترده، چندلایه و غیرقابل‌کنترل است، رفتارشان تغییر می‌کند؛ حتی اگر در ظاهر صدا را بلندتر کنند
تاریخ سیاست خارجی آمریکا بارها این الگو را تکرار کرده است:
تهدید پرسر و صدا، مکث حساب‌شده،
عقب‌نشینی آرام، و در نهایت تغییر روایت.

واقعیت صحنه این است که معادله منطقه‌ای دیگر ساده نیست. موضوع، مدت‌هاست از سطح ناو، پایکاه و هواپیما عبور کرده است. امروز شبکه‌های مالی، مسیرهای حمل‌ونقل، زنجیره‌های داده، سرمایه‌گذاری‌های عظیم و پیوندهای اقتصادی، منطقه را به ساختاری شیشه‌ای تبدیل کرده‌اند. در چنین ساختاری، یک جرقه کوچک می‌تواند کل سازه را از کار بیندازد؛ و دقیقاً به همین دلیل است که عاقلانه‌ترین تصمیم، نزدنِ جرقه است.
آنچه طرف مقابل به‌خوبی درک کرده، این است که هر خطا، محدود و نقطه‌ای باقی نمی‌ماند.
پاسخ‌ها الزاماً شبیه سؤال‌ها نیستند و بازی لزوماً در همان زمینی که شروع می‌شود، تمام نمی‌شود.
اشارات استراتژیکی که هم سردارشهیدحاج قاسم عزیز گفت وهم دوروز قبل حضرت آقا( روحی فداه)فرمودند که تبعاتش کل منطقه را در بر می‌گیرد.
وقتی چنین فهمی شکل می‌گیرد، «گزینه نظامی» از یک ابزار واقعی به یک ابزار نمایشی تبدیل می‌شود؛ ابزاری برای ترساندن، نه برای استفاده.
نکته‌ای که معمولاً در هیاهوی رسانه‌ای گم می‌شود، شناخت قلق تاریخی آمریکا و اسرائیل در حملات واقعی است. تجربه نشان داده که هرگاه این دو موجود خبیث و جنگ افروزولاابالی  تصمیم به اقدام نظامی واقعی داشته‌اند، دقیقاً برعکس امروز عمل کرده‌اند:
نه هیاهو، نه لشکرکشی علنی، نه شمارش معکوس رسانه‌ای
برنامه‌ریزی‌ها سال‌ها محرمانه مانده، مذاکرات پوششی به‌راه افتاده، و حمله ناگهان در نقطه‌ای رخ داده که کمترین انتظار وجود داشته است. !
در چنین الگوهایی، سر و صدا دشمن اقدام است، نه مقدمه آن.
به‌همین دلیل، وقتی تهدیدها روی میز رسانه می‌آید، روز و ساعت اعلام می‌شود، ناوها نمایش داده می‌شوند و فضای عمومی پر از
«امشب یا فرداشب» می‌شود،
[دوروز قبل حقیر در فروشگاهی بودم مردم سبدها را پرمیکردند همانجا شنیدم یک آقایی به همسرش میگفت یک چرخ دیگر بیاورپر کنیم امشب شب حمله است دونالد جون حرفش قطعیه بگه میزنم میزنه]
اینجا شایعه جای شلیک را می‌گیرد و جنگ روانی، جای جنگ واقعی می‌نشیند.
در چنین شرایطی، کسانی که مدام از جنگ می‌گویند، یا منطق صحنه را نمی‌شناسند یا منافع‌شان در تشویش افکار عمومی است. برای برخی رسانه‌ها و جریان‌های سیاسی بیرون‌نشین، ترس یک سرمایه است. هرچه جامعه نگران‌تر باشد، آن‌ها بیشتر دیده و شنیده می‌شوند. اما این ترس، هیچ نسبتی با واقعیت تصمیم‌سازی در سطوح بالا ندارد.
این نه نشانه آمادگی برای حمله، بلکه نشانه نبودِ تصمیم برای حمله است.
تصمیم‌سازی واقعی، سرد، حساب‌شده و به‌دور از هیجان است. نه با تیتر روزانه عوض می‌شود و نه با فشار فضای مجازی.
پیرو تحلیل پیشین با عنوان «باخت قبل از شلیک۱»، امروز روشن‌تر از قبل می‌توان دید که مسیر به سمت درگیری واقعی نرفته، بلکه به سمت جایگزین آن حرکت کرده است. وقتی جنگ امکان‌پذیر یا مقرون‌به‌صرفه نیست، «سایه جنگ» فعال می‌شود. در این فاز، شلیک جایش را به شایعه می‌دهد، عملیات به تیتر تبدیل می‌شود و فشار واقعی، نه بر طرف مقابل، بلکه بر زندگی مردم وارد می‌شود.
اما در این میان، یک واقعیت بنیادین وجود دارد که عمداً نادیده گرفته می‌شود:
آنچه هدف تهدید و هیاهو قرار گرفته، صرفاً یک دولت یا یک تصمیم مقطعی نیست. سخن از انقلابی است که بر پایه یک باور عمیق، یک اندیشه الهی و یک هدف فراتر از جغرافیا شکل گرفته است. انقلابی که برای آن صدها هزار شهید داده شده و قرار نیست با تصمیم یک فرد لا ابالی وقمارباز، با محاسبات کوتاه‌مدت یک سیاست‌مدار متزلزل، یا با هیاهوی رسانه‌ای فروبریزد.
این انقلاب، محصول هنر یک مرجع بزرگ دینی بود؛ امام خمینی(رضوان الله تعالی علیه)
که سیاست را از سطح قدرت‌طلبی به سطح معنا ارتقا داد و نشان داد می‌توان معادلات جهان را بدون تکیه بر زر و زور، اما با ایمان و مردم تغییر داد.
ولذا از همان روز نخست، روشن بود که  مسیر این انقلاب الهی با فشار، تهدید و حتی جنگ متوقف نمی‌شود.
تداوم این انقلاب نیز، نه با هیجان، بلکه با درایت و رهبری حکیمانه رهبر فرزانه آن رقم خورده است. آرامشی که در بحرانی‌ترین مقاطع از رأس این نظام ساطع می‌شود، آرامش انفعال نیست آرامشی است برخاسته از یقین
آرامشی که وعده‌های الهی پشتوانه آن است و دقیقاً به همین دلیل، خشم دشمنان را بیشتر برمی‌آشوبد
همین آرامش است که نه‌فقط به داخل کشور، بلکه به کل منطقه و جهان اسلام پیام ثبات و اطمینان می‌دهد.
برای همین است که پروژه سایه جنگ، پیش از آنکه به ایران آسیب بزند، طراحانش را فرسوده می‌کند. چون با انقلابی طرف‌اند که نه با تهدید از راه می‌رود و نه با ترس از مسیرش برمی‌گردد.
اینجاست که منافع اپوزیسیون و جریان‌های بحران‌زیست معنا پیدا می‌کند. آن‌ها دو سود بیشتر نمی‌شناسند:
یا جنگ رخ دهد، یا اگر رخ نداد، ترسِ آن زنده بماند. جنگ، همان سناریوی قدیمی است که در آن مصداق ضرب‌المثل می‌شود:
تغاری بشکند، ماستی بریزد، جهان گردد به کام کاسه‌لیسان.
اما وقتی تغار نمی‌شکند، پروژه دوم فعال می‌شود:
گروگان‌گیری زندگی مردم با شایعه، تعلیق و اضطراب دائمی.
برای مردم ایران، دانستن یک نکته کافی است:
اگر قرار بر تصمیمی پرهزینه و واقعی بود، نشانه‌هایش پیش از هیاهوی رسانه‌ای دیده می‌شد، نه بعد از آن. وقتی صداها بلند است اما رفتارها محتاط، یعنی طرف مقابل به بن‌بست محاسباتی رسیده است. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که جنگ از دستور کار خارج می‌شود و جنگ روانی جای آن را می‌گیرد.
زندگی را نپاید گروگان تحلیل‌های هیجانی کرد. بازار، کار، تولید، شرمایه‌گذاری و آینده شخصی، قربانی شایعه می‌شوند نه واقعیت. کسانی که امروز مردم را از زندگی می‌ترسانند، فردا هیچ مسئولیتی در قبال خسارت‌های روانی و اقتصادی آن نخواهند پذیرفت.
پیش‌بینی روشن است و تغییری نکرده است.
تنش در سطح گفتار باقی می‌ماند، نه در سطح اقدام. روایت‌ها عوض می‌شوند، بهانه‌ها جابه‌جا می‌شوند، و همان‌هایی که امروز طبل می‌زنند، فردا از عقلانیت و مدیریت بحران سخن خواهند گفت. این مسیر، بارها در تاریخ تکرار شده است.
آرامش، انفعال نیست، نشانه فهم صحنه است.
کشوری که هزینه را می‌شناسد، عجله نمی‌کند.
ملتی که واقعیت را می‌فهمد، زندگی‌اش را معطل هیاهو نمی‌گذارد.

به زندگی‌تان برسید.
هیاهو، همیشه زودتر از واقعیت خسته می‌شود.

س.م.ر

Admin

نوشتن دیدگاه